ماه رمضان در کلام معصومان(علیهم السلام)

۱) قال  رسول الله : شَهرُ رَمَضانَ سَیِّدُ الشُّهورِ، و لَیلَهُ القَدرِ سَیِّدَهُ اللَّیالى؛

ماه رمضان، سرور ماه‏هاست و شب قدر، سرور شب‏هاست.( بحار الأنوار: ۴۰/ ۵۴/ ۸۹ به نقل از کنز الفوائد)

۲) قال رسول الله صلى‏الله‏علیه‏وآله: لَو یَعلَمُ العِبادُ ما فی رَمَضانَ لَتَمَنَّت أن یَکونَ رَمَضانُ سَنَهً.

اگر بندگان مى‏دانستند که در رمضان چه [برکاتى‏] هست، آرزو مى‏کردند که رمضان، یک سال باشد. .( بحارالأنوار: ۹۶/ ۳۴۶/ ۱۲)

۳) الإمام الصادق علیه‏السلام: إنَّ لِرَمَضانَ حَقّا وحُرمَهً لا یُشبِهُهُ شَی‏ءٌ مِنَ الشُّهورِ.

ماه رمضان، حق و حرمتى دارد که هیچ یک از ماه‏ها شبیه آن نیست.( الکافی: ۲/ ۶۱۷/ ۲ وج ۴/ ۱۵۴/ ۱، تهذیب الأحکام: ۳/ ۶۴/ ۲۱۵)

۴) قال رسول الله صلى‏الله‏علیه‏وآله: شَهرُ رَمَضانَ شَهرُ اللّهِ، وشَهرُ شَعبانَ شَهری؛ شَعبانُ المُطَهِّرُ، ورَمَضانُ المُکَفِّرُ.

ماه رمضان، ماه خداست و ماه شعبان، ماه من است؛ شعبانِ پاک‏کننده و رمضانِ پوشاننده [و جبران‏کننده گناهان‏].(کنز العمّال: ۸/ ۴۶۶/ ۲۳۶۸۵)

۵) رسول اللّه صلى‏الله‏علیه‏وآله: إنَّما سُمِّیَ رَمَضانُ؛ لِأَ نَّهُ یُرمِضُ الذُّنوبَ.

رمضان را به این خاطر رمضان نامیده‏اند که گناهان را مى‏سوزاند.( کنز العمّال: ۸/ ۴۶۶/ ۲۳۶۸۸)

۶) رسول اللّه صلى‏الله‏علیه‏وآله: هُوَ شَهرٌ أوَّلُهُ رَحمَهٌ، وأوسَطُهُ مَغفِرَهٌ، وآخِرُهُ الإِجابَهُ وَالعِتقُ مِنَ النّارِ.

[رمضان] ماهى است که آغاز آن رحمت، میانه آن آمرزش و پایان آن اجابت [دعا] و آزادى از آتش است.( الکافی: ۴/ ۶۷/ ۴، تهذیب الأحکام: ۳/ ۵۸/ ۱۹۸ وج ۴/ ۱۵۳/ ۴۲۳، کتاب من لا یحضره الفقیه)

۷) رسول اللّه صلى‏الله‏علیه‏وآله: إنَّ الشَّقِیَّ مَن حُرِمَ غُفرانَ اللّهِ فی هذَا الشَّهرِ العَظیمِ.

بدبخت، کسى است که در این ماه بزرگ، از آمرزش الهى محروم بماند.( الأمالی للصدوق: ۱۵۴/ ۱۴۹، عیون أخبار الرضا علیه‏السلام: ۱/ ۲۹۵/ ۵۳)

۸) الإمام الحسین علیه‏السلام فی بَیانِ عِلَّهِ الصِّیامِ: لِیَجِدَ الغَنِیُّ مَسَّ الجوعِ فَیَعودَ بِالفَضلِ عَلَى المَساکینِ.

[حکمت روزه‏دارى آن است که] تا ثروتمند، رنج گرسنگى را بچشد؛ پس بر بینوایان نیکى کند. (المناقب لابن شهرآشوب: ۴/ ۶۸، بحار الأنوار: ۹۶/ ۳۷۵/ ۶۲.)

۹) عنه صلى‏الله‏علیه‏وآله: نَومُ الصّائِمِ عِبادَهٌ، وصَمتُهُ تَسبیحٌ، وعَمَلُهُ مُضاعَفٌ، ودُعاؤُهُ مُستَجابٌ، وذَنبُهُ مَغفورٌ.

خواب روزه‏دار، عبادت است؛ سکوتش تسبیح است؛ عملش دو برابر است؛ دعایش مستجاب است و گناهش آمرزیده است.

(کتاب من لا یحضره الفقیه: ۲/ ۷۶/ ۱۷۸۳، ثواب الأعمال: ۷۵/ ۳)

۱۰) الإمام الصادق علیه‏السلام: خُلوفُ فَمِ الصّائِمِ أفضَلُ عِندَ اللّهِ مِن رائِحَهِ المِسکِ.

بوى ناخوش دهان روزه‏دار، نزد خداوند، برتر از بوى مُشک است. (ثواب الأعمال: ۷۵/ ۴ ، بحار الأنوار: ۹۶/ ۲۵۳/ ۲۲.)

۱۱) رسول اللّه صلى‏الله‏علیه‏وآله: إنَّمَا الصِّیامُ جُنَّهٌ یَستَجِنُّ بِهَا العَبدُ مِنَ النّارِ.

همانا روزه، سپرى است که بنده با آن، خود را از آتش، حفظ مى‏کند. (کنز العمّال: ۸/ ۴۵۲/ ۲۳۶۱۸.)

۱۲) رسول اللّه صلى‏الله‏علیه‏وآله: لِکُلِّ شَی‏ءٍ زَکاهٌ، وزَکاهُ الأَبدانِ الصِّیامُ.

هر چیزى زکاتى دارد و زکات بدن‏ها، روزه گرفتن است. (الکافی: ۴/ ۶۲/ ۲، تهذیب الأحکام: ۴/ ۱۹۱/ ۵۴۲)

۱۳) عنه صلى‏الله‏علیه‏وآله: مَن أجاعَ بَطنَهُ؛ عَظُمَت فِکرَتُهُ وفَطِنَ قَلبُهُ.

هر کس شکمش را گرسنه بدارد، فکرش بزرگ و قلبش هوشمند مى‏شود. (إحیاء علوم الدین: ۳/ ۱۲۹؛ المحجّه البیضاء: ۵/ ۱۵۴.)

۱۴) عنه صلى‏الله‏علیه‏وآله: مَن صامَ رَمَضانَ ثُمَّ حَدَّثَ نَفسَهُ أن یَصومَ إن عاشَ، فَإِن ماتَ بَینَ ذلِکَ دَخَلَ الجَنَّهَ.

هر کس [ماه‏] رمضان را روزه بدارد و سپس در دل خود بگوید که اگر زنده بماند، [باز هم‏] روزه مى‏گیرد، چنانچه در این میان بمیرد، وارد بهشت مى‏شود. (بحار الأنوار: ۹۶/ ۳۴۵/ ۹)

۱۵) امام علی علیه‏السلام: صَومُ القَلبِ خَیرٌ مِن صِیامِ اللِّسانِ، وصِیامُ اللِّسانِ خَیرٌ مِن صِیامِ البَطنِ.

روزه دل، بهتر از روزه زبان است و روزه زبان، بهتر از روزه شکم. (غرر الحکم: ۵۸۹۰.)

۱۶) الإمام الرضا علیه‏السلام: الحَسَناتُ فی شَهرِ رَمَضانَ مَقبولَهٌ، وَالسَّیِّئاتُ فیهِ مَغفورَهٌ.

حسنات در ماه رمضان، پذیرفته‏اند و گناهان در آن، آمرزیده‏ (بحار الأنوار: ۹۶/ ۳۴۱/ ۵.)

۱۷) قال رسول الله  صلى‏الله‏علیه‏وآله: أربَعَهٌ تُفسِدُ الصَّومَ وأعمالَ الخَیرِ: الغیبَهُ، وَالکَذِبُ، وَالنَّمیمَهُ، وَالنَّظَرُ إلَى الأَجنَبِی‏.

چهار چیز، روزه و کارهاى نیک را خراب مى‏کند: غیبت، دروغ، سخن‏چینى، و نگاه به بیگانه (نامحرم). (المواعظ العددیّه: ۲۱۰.)

۱۸) رسول اللّه صلى‏الله‏علیه‏وآله: الصّائِمُ فی عِبادَهٍ وإن کانَ نائِماً عَلى فِراشِهِ؛ ما لَم یَغتَب مُسلِماً.

روزه‏دار، تا وقتى که از مسلمانى غیبت نکند، در حال عبادت است، هر چند در بسترش خفته باشد. (فضائل الأشهر الثلاثه: ۱۲۲/ ۱۲۴)

۱۹) رسول اللّه صلى‏الله‏علیه‏وآله: مَن صامَ یُرائی فَقَد أشرَکَ.

هر کس ریاکارانه روزه بگیرد، شرک ورزیده است. (مسند ابن حنبل: ۶/ ۸۲/ ۱۷۱۴۰، المستدرک على الصحیحین: ۴/ ۳۶۵/ ۷۹۳۸)

۲۰) رسول الله صلى‏الله‏علیه‏وآله: عَلَیکُم بِغَداءِ السَّحورِ؛ فَإِنَّهُ هُوَ الغَداءُ المُبارَکُ.

غذاى سحرى بخورید؛ چرا که غذاى بابرکتى است. (سنن النسائی: ۴/ ۱۴۶، مسند الشامیّین: ۲/ ۱۷۱/ ۱۱۳۰)

۲۱) الإمام الکاظم علیه‏السلام: قیلوا؛ فَإِنَّ اللّهَ یُطعِمُ الصّائِمَ ویَسقیهِ فی مَنامِهِ.

در نیم‏روز بخوابید؛ به درستى که خداوند، روزه‏دار را در خوابش سیر و سیراب مى‏کند. (الکافی: ۴/ ۶۵/ ۱۴، ثواب الأعمال: ۷۵/ ۵)

۲۲) عنه صلى‏الله‏علیه‏وآله: مِن فِقهِ الرَّجُلِ فی دینِهِ تَعجیلُ فِطرِهِ وتَأخیرُ سَحورِهِ.

از دین‏شناسى مرد، زود افطارى خوردن و تأخیر در سحرى خوردن است. (کنز العمّال: ۸/ ۵۱۱/ ۲۳۸۹۰.)

۲۳) الإمام الصادق علیه‏السلام: یُستَحَبُّ لِلصّائِمِ إن قَوِیَ عَلى ذلِکَ أن یُصَلِّیَ قَبلَ أن یُفطِرَ.

براى روزه‏دار، مستحب است که اگر توان داشته باشد، پیش از افطار، نماز بخواند. (تهذیب الأحکام: ۴/ ۱۹۹/ ۵۷۵)

۲۴) عنه صلى‏الله‏علیه‏وآله: إنَّ لِکُلِّ صائِمٍ دَعوَهً، فَإِذا هُوَ أرادَ أن یُفطِرَ فَلیَقُل عِندَ أوَّلِ لُقمَهٍ:یا واسِعَ المَغفِرَهِ اغفِر لی.

هر روزه‏دارى، یک دعا [ى مستجاب‏] دارد. پس هر گاه خواست افطار کند، هنگام اوّلین لقمه بگوید:

 «اى آن که آمرزشت گسترده است! مرا بیامرز!». (الزهد لابن المبارک: ۴۹۴/ ۱۴۰۹، مسند الشهاب: ۲/ ۱۲۸/ ۱۰۳۱)

۲۵) رسول اللّه صلى‏الله‏علیه‏وآله: مَن فَطَّرَ صائِما کانَ لَهُ مِثلُ أجرِهِ، غَیرَ أ نَّهُ لا یَنقُصُ مِن أجرِ الصّائِمِ شَیئا.

کسى که روزه‏دارى را افطار دهد، براى او پاداشى مثل اوست، «۱» جز این که چیزى از اجر روزه‏دار، کم نمى‏شود. «۲» (سنن الترمذی: ۳/ ۱۷۱/ ۸۰۷، سنن ابن ماجه: ۱/ ۵۵۵/ ۱۷۴۶)

۲۶) الإمام الصادق علیه‏السلام: مَن تَصَدَّقَ فی شَهرِ رَمَضانَ بِصَدَقَهٍ صَرَفَ اللّهُ عَنهُ سَبعینَ نَوعا مِنَ البَلاءِ.

هر کس در ماه رمضان صدقه‏اى بدهد، خداوندْ هفتاد نوع بلا را از او بر مى‏گرداند. (ثواب الأعمال: ۱۷۱/ ۱۹، بحار الأنوار: ۹۶/ ۱۷۹/ ۱۸ وص ۳۱۶/ ۲.)

۲۷) عنه صلى‏الله‏علیه‏وآله: إنَّ اللّهَ عز و جل اختارَ مِنَ الأَیّامِ الجُمُعَهَ، ومِنَ الشُّهورِ شَهرَ رَمَضانَ، ومِنَ اللَّیالی لَیلَهَ القَدرِ.

خداوند از میان روزها جمعه‏ها را، از میان ماه‏ها ماه رمضان را، و از میان شب‏ها شب قدر را برگزید. (کمال الدین: ۲۸۱/ ۳۲)

۲۸) الإمام زین العابدین علیه‏السلام: مَن قَرَأَ «إِنَّآ أَنزَلْنَهُ فِى لَیْلَهِ الْقَدْرِ» عِندَ فُطورِهِ وعِندَ سَحورِهِ، کانَ فیما بَینَهُما کَالمُتَشَحِّطِ بِدَمِهِ فی سَبیلِ اللّهِ تَعالى.

هر کس هنگام افطارى و سحرى خوردن، سوره «إنّا أنزلناه» بخواند، میان آن دو [وقت،] همچون کسى خواهد بود که در راه خدا به خون خویش آغشته است. (الإقبال: ۱/ ۲۴۰.)

۲۹) الإمام الباقر علیه‏السلام: لِکُلِّ شَی‏ءٍ رَبیعٌ، ورَبیعُ القُرآنِ شَهرُ رَمَضانَ.

هر چیزى بهارى دارد و بهار قرآن، ماه رمضان است. (الکافی: ۲/ ۶۳۰/ ۱۰، ثواب الأعمال: ۱۲۹/ ۱، معانی الأخبار: ۲۲۸/ ۱، الأمالی للصدوق: ۱۱۵/ ۹۵)

۳۰) الإمام علیّ علیه‏السلام: عَلَیکُم فی شَهرِ رَمَضانَ بِکَثرَهِ الاستِغفارِ وَالدُّعاءِ؛ فَأَمَّا الدُّعاءُ فَیُدفَعُ بِهِ عَنکُمُ البَلاءُ، وأمَّا الاستِغفارُ فَیَمحى ذُنوبَکُم.

در ماه رمضان، زیاد استغفار و دعا کنید؛ امّا دعا، که به سبب آن، بلا از شما دور مى‏شود، و امّا استغفار، که گناهانتان را محو مى‏کند. (الکافی: ۴/ ۸۸/ ۷)

همچنین ببینید

سبک بهتر زیستن

متن کتاب «سبک بهتر زیستن»

مقدمه و پیش گفتار یافتن راه درست زیستن و رسیدن به سعادت و خوشبختی، از …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.